Dorien, Mark en Mieke: omdat ik weet dat ook jullie plannen hebben om een reis naar India te maken en om alvast aan het idee te wennen, neem ik jullie graag op deze dag mee. Bedankt!

Vanuit Nederland is het moeilijk voor te stellen hoe het is om hier te zijn, laat staan te werken. Mijn ideaalplaatje was om uren de bergen in te lopen om patixebnten thuis te kunnen bezoeken. Vandaag is mijn ideaalplaatje waarheid geworden, en ik moet zeggen, de waarheid was niets minder mooi dan het geschetste plaatje. Dit was het eerste huisbezoek nieuwe stijl, samen met onze nieuwe vrijwilliger. Ik vond het belangrijk om hem alvast bekend te maken met onze manier van handelen, zodat hij straks met de nieuwe ergotherapeut op pad kan. Hij deed het super. We zijn in anderhalf uur naar Bagan gelopen, de plaats waar we tijdens een awareness camp 22 kinderen met beperkingen hebben getroffen. Aangezien slechts 3 daarvan naar de Unit zijn gekomen, wilde ik het camp een vervolg geven door in Bagan huisbezoeken te gaan doen. We hebben 7 kinderen gezien, en Sohan Lal. Over hem wil ik wat meer schrijven, want hij is van een bijzonder kaliber. Hij is 30 en heeft 2 jaar geleden bij een val een dwarslaesie opgelopen. Hij is volledig verlamd vanaf zijn middel, maar het bovenste deel van zijn romp bruist van wilskracht. Hij heeft door een lokale timmerman een loopbrug laten maken en houten beenspalken. Toen wij  aankwamen was zijn vrouw net de spalken achter zijn benen aan het zwachtelen, zodat zijn kniexebn niet kunnen buigen. Op zijn houten benen oefent hij dagelijks. De winst, klein maar zeer belangrijk: hij heeft wat controle over zijn blaas gekregen. Wat me het meest trof was hoe iemand zonder enige voorziening, zelfs (nog steeds) geen uitkering, in een berggebied als dit zo weet stand te houden. Hij was uitermate positief, en een volwaardige vader voor zijn kinderen. Een rolstoel heeft hier geen enkel nut, maar zelfs zonder dat heeft hij niet opgehouden betekenis te geven aan zijn leven.

Today my dream has come true to walk for hours into the mountains in order to visit patients at their homes. Together with Narender, our new volunteer, we have walked 1,5 hour up to meet 8 patients in Bagan, the place where we met 22 children with disabilities during an awareness camp. Just 3 of them have come to our Unit and in order to give our camp a follow-up I wanted to do the home-visits here. Narender did an excellent job, but I was even more impressed by Sohan, a 30-year old man who got a complete paralysis below his trunk 2 years ago. Still, his upper-trunk was full of willpower. He let a local carpenter construct a simple parallel bars, and wooden splints to fixate his legs. Every day he practices, with at least the small but important result that he now has a little control over his bladder. What inspired me most was how optimistic he was, and how completely he performed his role as a father. A wheelchair is of no single use in this mountainous area, but even without being mobile he hasnx92t given up to give meaning to life.