Voor Hans, ik had me geen betere buurvrouw kunnen wensen. Dank je wel voor alles!

Kaarsrechte velden, broodje kaas, gele nummerborden: we zijn thuis. De 3 weken die ik samen met Danixeblle en mijn moeder in India heb mogen besteden hadden een dikke vette gouden rand. Door met hen samen te reizen mocht ik weer even meekijken door de ogen van iemand die India voor het eerst ziet, en dat was smullen. Al het bijzondere werd weer net even bijzonderder. En dan hebben we ook wel het mooiste gezien wat de Kullu-vallei te bieden heeft. Op Shiv Ratri, een hindoe-feest, hebben we met duizenden pelgrims de berg van het heiligdom Bijli Mahadev beklommen. De vele sneeuwballen die we op de top te incasseren hadden waren de aankondiging van een groter avontuur. In Manali hebben we namelijk 3 dagen vastgezeten door een pak sneeuw van zeker 50 cm. De sneeuw had lawines veroorzaakt op de beide aanvoerwegen naar Manali. We mochten in onze handen knijpen met de gastvrijheid van meneer Madan en zijn Nederlandse vrouw Leontine. Daar konden Dani en mijn moeder tenminste ook weer even Nederlands spreken. Dat was wel anders tijdens de vele andere keren dat we bij mensen thuis waren uitgenodigd voor Indiaas eten rondom de tandoor, het houtkacheltje in het midden van de kamer. Op deze manier hebben ook zij India kunnen beleven zoals het land echt is, met de mooie lokale mensen, een kans die toeristen in de regel niet krijgen. We hebben schitterende wandelingen gemaakt, een tocht naar Shimla (de zomerhoofdstad gedurende de Britse overheersing) ondernomen en daarvandaan de beroemde Shivalik-treinreis naar Kalka gemaakt. Maar het mooiste wat ik heb kunnen delen was het afscheidsfeest dat voor mij was georganiseerd in de Unit. Het was echt niet te geloven. Er waren ballonnen, een taart, sjaals en Kullu-petjes voor ons alledrie, en bovenal waren er de kinderen en hun ouders. Wat ik niet had kunnen vermoeden is dat al die ouders het woord zouden nemen om me te bedanken, en stuk voor stuk in tranen uitbarstten. Het mooiste afscheidscadeau wat ik had kunnen krijgen na het mooiste half jaar dat ik me had kunnen wensen: tranen als parels. Bedankt!

A pancakeflat country, bread with cheese: we are home. The last 3 weeks that I have spent with my mother and girlfriend were a big gift. By showing them all the beauty of the Kullu-valley they gave me the opportunity to have a look through the eyes of somebody who sees India for the first time. All the special things of India became even more special. On the occasion of Shiv Ratri, a Hindu-feast, we have climbed the mountain of Bijili Mahadev together with thousands of pilgrims. The many snowballs that were thrown on these white people was the announcement of a bigger adventure that we had in Manali where we were stuck for 3 days because of heavy snowfall. We were lucky to be hosted by the Dutch-speaking Mr. And Mrs. Madan. Speaking Dutch with them was a pleasure for my mother and girlfriend who have enjoyed many diners together with Indian families on the floor around the tandoor (the stove). It was a privilege for them to see the India of the local people, which is an opportunity that just few tourists have. We have seen the famous Shivalik-railway between Shimla and Kalka, but the most precious thing that I could share with them was the farewell-party that was organized for me in the Unit. There were balloons, a cake, shawls and Kullu-hats for all of us, and most of all: there were the children with their parents. I could not have expected that all of these parents would deliver a speech to thank me, while bursting out in tears. I could not have wished a more beautiful reward for the best half a year I could have had: tears like pearls. Thank you all!

Anke Laan, deze is absoluut voor jou. Je mail over de geest van verandering was een voltreffer. Succes, en bedankt! En ome Jan, de titel is voor jou..

Op de 3e september arriveerde ik in Kullu, op de 3e februari zal ik opnieuw aankomen, maar nu samen met mijn moeder en vriendin die ik in Delhi ga ophalen. Het kado dat ik voor mijn vader en moeder uit hout heb gesneden is af, mijn tijd in India zit er bijna op zit. Wat een ongelofelijke tijd is het geweest. Ik ben gast geweest en insider, toeschouwer en deelgenoot, leerling en x91dokterx92. Het was geweldig om de Unit te zien groeien, en meer nog, om een aantal van onze kinderen grote stappen in hun ontwikkeling te zien maken. Het was een voorrecht om met deze kinderen te mogen werken. Zij hebben me in het hart geraakt. En dat voorrecht heb ik aan velen van jullie te danken. Het aantal giften, de x91dagjes Indiax94, heeft mijn stoutste dromen mijlenver overtroffen. Ik ben er ondersteboven van. Ik kan mijn dank voor deze support maar nauwelijks in woorden uitdrukken. Een poging dan toch: dank jullie wel! Een speciaal woord van dank wil ik richten tot Dominique Dufau van de stichting La Maison des Himalayas. Zij heeft zich het lot van de kinderen met beperkingen van Himachal Pradesh aangetrokken en het lef gehad om haar gevoel in handelen om te zetten. Dankzij haar is de deur van de Unit voor veel van deze kinderen nu een deur naar een meer hoopvolle toekomst en dankzij haar mocht ik deze ervaring opdoen. Met een meer dan tevreden gevoel draag ik de verantwoordelijkheid over aan de volgende ergotherapeute die naar wij hopen begin april arriveert. Ik ga tot 22 februari al het moois van de Kullu-vallei aan mijn moeder en Danixeblle laten zien om daarna met Dani een nieuwe stap te maken met een gezamenlijk appartementje in Leiderdorp. Minstens zo bijzonder. Lieve mensen, bedankt voor alle giften, mailtjes, kaartjes en zelfs sinterklaas-pakketten. Ik hoop jullie snel te zien in Nederland! Mocht je de ontwikkelingen van de Unit verder willen volgen, dan kan dat via het weblog van Handimachal: http://handimachal.over-blog.org. En als je interessante verhalen wilt blijven lezen, dan kan ik je het weblog van mijn studiegenootje Community Health aanraden. Chantal van Biert werkt voor Artsen zonder Grenzen in Sudan, een bevlogen verhaal: sjaaninsudan.waarbenjij.nu

On the 3rd of September I arrived in Kullu, on the 3rd of February Ix92ll arrive again, but now together with my mother and girlfriend. It means that my time in India almost comes to an end. What an incredible time it has been. I have been guest and insider, spectator and partaker, student and x91doctor. It was wonderful to see how our Unit has grown and moreover, to see some of our children making big steps in their development. It was an honor to be able to work with these children. They have touched my heart in an irreversible way. And that honor was only possible because of the support of so many people. Thank you all so much! A special word of thanks I would like to express to Miss Dominique Dufau from La Maison des Himalayas. She has been moved by the situation of the children with disabilities of Himachal Pradesh and had the courage to put her feelings into practice. It is because of her that for many of these children the door of our Unit has become a door towards a more hopeful future and itx92s because of her that I have been able to gain this experience. With a more than satisfied feeling I hand over the responsibility to the next occupational therapist whom we hope to arrive early April. Until the 22nd of this month I will show my mother and girlfriend the most beautiful places of the Kullu-valley, to move to a new apartment in the Netherlands together with Danixeblle afterwards. Youx92re most welcome to surprise us with a visit. Thank you all for your interest, emails and conversations over Skype. It was amazing! If you want to follow the developments of the Handimachal Project any further, please visit the Handimachal weblog: http://handimachal.over-blog.org

Groep 8 van de Koolvlet in Broek op Langedijk heeft speciaal voor ons project een geweldig bedrag van 22 Euro ingezameld. Als dank kom ik heel graag in de klas vertellen wat ik hier in India allemaal beleef. Ik kijk er nu al naar uit!

Ik heb eerder geschreven over Muskan, onze vaandeldrager. Afgelopen week werd ze 6 jaar. Yub Raj en ik waren uitgenodigd op haar verjaardag. Hier geen slagroomtaart, slingers en blokjes kaas met een vlaggetje. Het belangrijkste van een Indiase verjaardag is het offer voor de goden, de puja. Toen wij aankwamen was de pandit, de priester net begonnen. In de woonkamer brandde een vuur en het hele gezin en de pandit zaten daar omheen. De pandit reclameerde een mantra in het Sanskriet waarbij iedere zin eindigt op x93svahax94 wat zoiets betekent als x93ik offerx94. Bij iedere svahaaa gooit iedereen een handjevol van een speciaal kruidenmengsel in het vuur. En dan was dit nog maar een simpel offer. Op de eerste verjaardag van mijn buurjongetje waren 3 pandits uitgenodigd en duurde het geheel 7 uur. Het kan ook prima met slechts 1 pandit, maar dan moet je er wel 3 dagen voor uittrekken… Dit is India. Nog een dag en dan kijkt heel India live op tv naar de parade ter ere van Republic Day, een vrije dag, uiteraard. Het is vast mooi, maar niet zo mooi als onze brochure dat we in het Hindi hebben geschreven over cerebrale parese,bedoeld om aan ouders te geven om uit te leggen wat de beperking van hun kind precies inhoudt. Onze vrijwilligster, een journaliste, heeft voor de omslag een gedicht geschreven waarvan ik de vertaling graag met jullie deel:

x93Jij hebt geen schuld

Je maakt je alleen druk om de verkeerde dingen

Ik ben goed van hart

Dus waarom zou je mijn vleugels afsnijden?

Ik ben dat, wat iedereen is,

Een beetje ondeugend, soms

Als ik uitglijd, til me dan niet op,

Maar reik me een hand, en leer me te vliegenx94

Muskan, the girl I wrote about earlier, got  6 this week and Yub Raj and I were invited to attend her birthday. It was a x91littlex92 different than what Ix92m used to in the

Netherlands

, especially to see the offering for the gods, which was done by the pandit, priest. All family-members sat around a fire in the living room. The pandit recited a Sanskrit mantra and in which every sentence ends with x91svahax92, I offer. At each svahaaa all members throw a little bit of a special blend of herbs in the fire. And this was just a small celebration. At my neighborsx92 first birthday 3 pandits shared the responsibilities in a ceremony of not less than 7 hours. With 1 pandit it would have taken 3 days even. This week we have printed our Hindi pamphlet about cerebral palsy which we want to distribute to parents to explain about their childx92s disability. Our volunteer Arjita has written a wonderful poem for the cover, of which I will give you the translation:

x93You are not wrong

You only shouted on the wrong things

I am good from heart

So why should you cut my wings?

I am this, what everybody is,

A little naughty, sometimes

If I slip, donx92t lift me up

But reach me a hand, and teach me to flyx94

Dorien, Mark en Mieke: omdat ik weet dat ook jullie plannen hebben om een reis naar India te maken en om alvast aan het idee te wennen, neem ik jullie graag op deze dag mee. Bedankt!

Vanuit Nederland is het moeilijk voor te stellen hoe het is om hier te zijn, laat staan te werken. Mijn ideaalplaatje was om uren de bergen in te lopen om patixebnten thuis te kunnen bezoeken. Vandaag is mijn ideaalplaatje waarheid geworden, en ik moet zeggen, de waarheid was niets minder mooi dan het geschetste plaatje. Dit was het eerste huisbezoek nieuwe stijl, samen met onze nieuwe vrijwilliger. Ik vond het belangrijk om hem alvast bekend te maken met onze manier van handelen, zodat hij straks met de nieuwe ergotherapeut op pad kan. Hij deed het super. We zijn in anderhalf uur naar Bagan gelopen, de plaats waar we tijdens een awareness camp 22 kinderen met beperkingen hebben getroffen. Aangezien slechts 3 daarvan naar de Unit zijn gekomen, wilde ik het camp een vervolg geven door in Bagan huisbezoeken te gaan doen. We hebben 7 kinderen gezien, en Sohan Lal. Over hem wil ik wat meer schrijven, want hij is van een bijzonder kaliber. Hij is 30 en heeft 2 jaar geleden bij een val een dwarslaesie opgelopen. Hij is volledig verlamd vanaf zijn middel, maar het bovenste deel van zijn romp bruist van wilskracht. Hij heeft door een lokale timmerman een loopbrug laten maken en houten beenspalken. Toen wij  aankwamen was zijn vrouw net de spalken achter zijn benen aan het zwachtelen, zodat zijn kniexebn niet kunnen buigen. Op zijn houten benen oefent hij dagelijks. De winst, klein maar zeer belangrijk: hij heeft wat controle over zijn blaas gekregen. Wat me het meest trof was hoe iemand zonder enige voorziening, zelfs (nog steeds) geen uitkering, in een berggebied als dit zo weet stand te houden. Hij was uitermate positief, en een volwaardige vader voor zijn kinderen. Een rolstoel heeft hier geen enkel nut, maar zelfs zonder dat heeft hij niet opgehouden betekenis te geven aan zijn leven.

Today my dream has come true to walk for hours into the mountains in order to visit patients at their homes. Together with Narender, our new volunteer, we have walked 1,5 hour up to meet 8 patients in Bagan, the place where we met 22 children with disabilities during an awareness camp. Just 3 of them have come to our Unit and in order to give our camp a follow-up I wanted to do the home-visits here. Narender did an excellent job, but I was even more impressed by Sohan, a 30-year old man who got a complete paralysis below his trunk 2 years ago. Still, his upper-trunk was full of willpower. He let a local carpenter construct a simple parallel bars, and wooden splints to fixate his legs. Every day he practices, with at least the small but important result that he now has a little control over his bladder. What inspired me most was how optimistic he was, and how completely he performed his role as a father. A wheelchair is of no single use in this mountainous area, but even without being mobile he hasnx92t given up to give meaning to life.

Fokke, het idee van een dag met mij meekomen klinkt vast als muziek in de oren van Ilse, Jochem en Jort die ik graag voor een tweede keer Sint Maarten laat beleven. Van harte welkom, ook al is de omgeving iets minder vlak dan het (West-)Friese.

Wil je wel geloven dat er op de voorpagina van The Times of India een foto stond van het Klimduin in Schoorl waar mensen van af sleeden? Onze faam reikt tot in India. Ze nemen zelfs onze Sintmaarten over. Al noemen ze het anders. Vandaag is een vrije dag, Lori. Tijdens Lori worden overal vuren aangestoken, pindax92s gegeten, en.. komen de kinderen zingend langs de deuren om snoepgoed of rupees te vragen. Het is dat de lampionnen ontbreken, maar ergens komt het me bekend voor. Al die feestdagen. Als je het tempo van de overheid hier moet volgen, dan zul je in ieder geval geen blaren oplopen. Dat heb ik ook gister weer gemerkt op een health-camp dat door de overheid was georganiseerd. Kanica en ik waren uitgenodigd om voor dokter te spelen. In een paar uur hebben we 30 kinderen onderzocht voor problemen wisselend van een pijnlijke vinger tot een been dat niet verder dan 20 cm was gegroeid. Hoe ernstiger, hoe vaker blijkt dat er nog nauwelijks of geen medische zorg is verleend. Privacy is er niet, en de tijd om de kinderen met een echt goed advies naar huis te sturen ontbreekt. Ik ben niet zo dol op dit soort bijeenkomsten. Het geeft in mijn ogen een verkeerd beeld van gezondheid als iets waar je met een eenmalige check-up en een wondermedicijn verbetering in kan brengen. We moeten de overheid te vriend houden, maar ik ben blij dat er NGOx92s zijn die de dingen anders aanpakken. En dankzij zox92n NGO zit Ketan nu in een rolstoel. Ik heb hem weer opgezocht. Hij is zo trots op zijn stoel dat hij hem met het slabbetje dat hij om zijn nek had ging oppoetsen. Dit is waar je het voor doet. Of Kirna, een meisje van 12, doof, maar uiterst slim. Nadat wij haar hebben verwezen voor gehooronderzoek blijkt dat ze wel degelijk iets hoort. Ze krijgt nu gehoorapparaten en zal misschien straks voldoende kunnen horen om haar school af te maken. En zo zijn er nog vele voorbeelden van simpele oplossingen die een leven werkelijk kunnen veranderen. Daarom gun ik mezelf deze vrije dag niet, om er voor te zorgen dat een jongen als Ketan liedjes kan zingen voor Lori terwijl hij in zijn rolstoel langs de huizen wordt geduwd, bijvoorbeeld door Kirna, die dan ook nog hoort wat er gezongen wordtx85

Itx92s Lori, a festival originated from

Punjab

where everywhere fires are lit, peanuts are eaten and children come past the doors singing and asking for sweets and rupees. All these festivals. Yesterday we joined a health-camp organized by SSA in which Kanica and I were invited to act as doctor. Wex92ve checked about 30 children with mild to severe problems. The heavier the problems, the more often it appeared that little to no medical services have been rendered before. I donx92t like these sort of camps much. It wrongly suggests that a single check-up and some wonder-medicine can cure a childx92s disability. I am happy NGOx92s put efforts in effectively changing lifes of children with disabilities. One of these examples is Ketan, who has been provided with a wheelchair. He is so proud on his chair that he even polished it with the napkin he was wearing. Or Kirna, a 12 year old deaf girl, but extremely clever. After wex92ve referred her for hearing assessment, it turned out that she is able to hear some tones. She will be provided with hearing aids, so that she might hear enough to finish her school. That x91s why I refuse to take this day off, in order to make it possible that Ketan can sing his songs on the occasion of Lori, while being pushed past the houses in his wheelchair, for example by Kirna, who is then even able to hear what he is singingx85

Jenmar, Renza en Daniek. Wat lijkt het me leuk om weer eens een dag met jullie door te brengen. Maak maar een groot feest van de sneeuw in de tuin, en Jenmar; Renza is geen sneeuwpop!

Handimachal heeft wat mij betreft een nieuwe vaandeldrager. Ze heet Shivani, genoemd naar de god Shiva, maar ik vind haar bijnaam mooier: Muskan x96 Glimlach. Ik heb haar voor het eerst ontmoet op een huisbezoek half december. Ze is een kind van 6 jaar met cerebrale parese, spastisch sinds haar geboorte. Toen ik haar voor het eerst zag, lag ze op bed, zoals ze ongeveer 6 jaar op bed gelegen had, een kasplantje. Ze was nauwelijks te activeren, haar ledematen stijf, niet in staat om haar hoofd ook maar een moment op te houden. Terwijl Shakti van de blindenschool met haar ouders sprak, heb ik al mijn kunsten op haar botgevierd. Haar vader was zo gexefnspireerd door het resultaat dat hij meteen de volgende morgen met zijn dochter in de Unit kwam, en sindsdien dagelijks is gekomen. x92s Morgens om 5 uur komt hij zijn bed uit om eerst een uur oefeningen met Muskan te doen, om 09.30 uur zijn ze in de Unit, waar ik een uur later vaak verbaasd op  de klok kijk. Verdwenen in de therapie. x92s Avonds doet hij weer een half uur oefeningen met haar. Het is een feest. Haar eerste doel was om haar hoofd op te houden. Inmiddels zit ze soms bijna 5 minuten met alleen steun van wat kussens. Ze is vele malen soepeler, kijkt om zich heen, reageert op haar vader, lacht. Deze Muskan is niet te vergelijken met het meisje die ik 3 weken geleden voor het eerst heb ontmoet. Haar vader is dolgelukkig. In tranen vertelde hij me vorige week dat Muskan voor hem een gift van God is. En dat is ze.

Handimachal should come out with its successes. The progress each child makes, is the best advertisement you can get. A unique example is Shivani, nicknamed Muskan x96 Smile. I met her first at a home-visit half December. She is a 6 year old child with cerebral palsy, spastic since birth. The first time I met her, she was lying on bed, as she has lied for the most of her years. She could hardly be activated, her extremities stiff, she couldnx92t keep her head up even for a moment. I gave the best I had in that therapy, thus inspiring her father. The next day he brought his daughter to the Unit, as he has done every day afterwards. Every morning he gets up at 5 a.m. to start the day with giving Muskan exercises for an hour, at 9.30 a.m. they arrive in the Unit, where an hour later I often look at the clock in astonishment, lost in the therapy. In the evening her father gives exercises again, and with what a result! The first aim was that she could control her head. Now she sometimes sits upright with just the support of some pillows for about 5 minutes. Her body is supple, she looks around, responds to her father, smiles. This Muskan is a completely different girl than the one I met just 3 weeks ago. Her father is excited. In tears he told me last week that Muskan is for him a gift of God. And so she is.

Het maatschap Neurologie van het Diaconessenhuis is de spil van een bijzondere afdeling 2A met gexefnspireerde verpleegkundigen en therapeuten. Over inspiratie gesproken..!

Vaibhav is een jongen van Indiase afkomst die ik ken uit het revalidatiecentrum. Hij studeert rechten en is voor mij een groot voorbeeld van een rolstoelgebonden persoon die het met vechtlust en de steun van zijn familie enorm ver gaat schoppen. Zijn familie heeft mij uitgenodigd om Kerst met hen in Delhi, Agra en Mathura te vieren. Als Vaibhav zijn kansen met beide handen aanpakt, dan moet ik dat ook doen, toch? Dacht ik dat Volendam al een curiositeit is, wat dan te denken van deze steden. Himachal Pradesh is door zijn bergen nog redelijk beschaafd en overzichtelijk en zo is de mentaliteit. Deze steden in de staten Haryana en Uttar Pradesh zijn echt een andere wereld. Dit is het India zoals ik het me altijd heb voorgesteld. Een olifant beladen met takken en een mahaut (berijder) loopt voorbij, vrouwen leggen hun bloemenoffers in de rivier terwijl ze een nieuwsgierig aapje wegjagen, saddhux92s x96 heilige mannen bepalen het straatbeeld, een kamelenkar, straatschoffies, bedelaars, zakkenrollers, wierook, lassi-drink in een aardewerken wegwerp beker. Er is een energie die ik nog nooit heb meegemaakt. De Taj Mahal; ja, hij is echt zo mooi als wordt verteld. Vaibhav heeft altijd gedroomd eens dit monument van liefde voor een overleden vrouw te zien, maar durfde het niet te hopen. Waar een wil is, is een weg. Met wat support heeft hij zelf de trappen naar het complex afgelopen. Om binnen in de Taj Mahal te komen moet je echter een lange trap opklimmen, onmogelijk voor hem. Maar zei ik niet iets over kansen pakken? We hebben ons door zijn rolstoel uren wachten in een rij bespaard, hebben een politieagent overtuigd dat we met hem naar binnen wilden, Vaibhav is op mijn rug geklommen en heeft de Taj Mahal van binnen gezien. Wat een voorrecht om samen zo Kerst te kunnen vieren. Stond er vlak voor mijn vertrek naar Delhi een artikel in de krant over Nederlandse dokter die tijdens een awareness camp de mensen in Hindi toespreekt, wie weet volgt er nu wel een artikel over een therapeut die voor het afleggen van een huisbezoek zelfs India niet schuwt en training ter plekke doet in de Taj Mahal. Ergotherapie, wat een vak!

Vaibhav is a boy I got acquainted with in our rehab centre in the Netherlands. He studies law and is to me a role-model of a person with a disability who will, with incredible determination and the support of his family, for sure be successful in his career. His family has invited me to spend Christmas with them in Delhi, Agra and Mathura. These places in the states Haryana and Uttar Pradesh completely respond to the way Ix92ve always imagined India to be. An elephant with bunches of wood and a mahaut (driver) walks by, women put flowers as an offering in the river while wiping away a monkey, saddhux92s x96 holy men, beggars, a camel-chart, pickpockets. Therex92s an energy Ix92ve never experienced before. And yes, the Taj Mahal is indeed as beautiful as is being said. With a little support Vaibhav managed to walk the stairs to the premises of the Taj Mahal, and found his dream come true to see this brilliant structure from the inside while sitting on my back. Just before I left for Delhi there was an article in the local newspaper about a Dutch doctor who speaks Hindi to the people who attend an awareness camp. Maybe now an article will follow about a therapist who comes all the way to India, just to do a home-visit, and who trains on the spot x96 even if it means going to the Taj Mahal. Occupational therapy, what a wonderful profession it is!

Speciaal voor de familie Brammer, en in het bijzonder  Nico omdat eindelijk ook een werkgever heeft ingezien wat een klasbak mijn ome Nico is!

Eureka, ik heb het geheim ontrafeld. Als ik hoog opgeef over een camp, vallen de resultaten tegen. Als ik, zoals vorige week, schrijf dat er weinig kinderen in de Unit komen, komen de week erna meteen de kinderen als vliegen op de honing op de Unit af. Misschien moet ik dat vaker doen.. Het was een drukke week, zowel in als buiten de Unit. Ik ben weer op huisbezoeken geweest, heb een jongen blij kunnen maken met een rolstoel via www.freewheelchairmission.org  en we hebben een geslaagd awareness camp georganiseerd in Larankelo. Door alle drukte zou je haast vergeten dat Kerstmis op komst is. Kerstdagen die ik met de familie van Vaibhav, een jongen die ik in het RRC heb leren kennen, in Delhi, Agra en Matura ga doorbrengen. Nederland is al helemaal in de sferen, zeker door de sneeuw zoals ik heb begrepen, maar hier moet je er naar zoeken. En dan is het er toch. Ik zag vandaag een jeep met de tekst: Himalayan Advent Ure. Ik heb mijn eigen manier gevonden om de advent te beleven en wel door ouderwets weer eens te gaan houtsnijden. De foto van mijn houten hart mag je zien als mijn kerstkaart:

Geweldige KERSTDAGEN!

Just one week ago I wrote that we received just a few children in the Unit, and now it was a crowded week, both in- and outside the Unit. Ix92ve been on home-visits, could make a boy happy with a wheelchair via www.freewheelchairmission.org and we had a successful awareness camp in Larankelo. I would almost forget that Christmas is about to come. It will be a Christmas which Ix92ll spend with the family of my friend Vaibhav in

Delhi

and Matura. I found my own way of preparing for Christmas in doing some woodcarving. The picture of my wooden heart you may regard as my Christmas-card:

Have a wonderful Christmas!

Benefood, je leest het goed. Je nodigt al je collegax92s uit voor een etentje, en laat iedereen zelf een gerecht meenemen. Na een avondje smikkelen, stop je het geld dat je uitspaart door niet naar een restaurant te gaan in een pot, en die bestem je voor deze jongen hier. Je moet er maar op komen. Zulke collegax92s heb ik nou. Super. Deze dag draag ik volmondig op aan jullie. Onwijs bedankt allemaal !

Nog maar 1,5 maand en dan krijg ik voor mijn laatste 3 weken hier gezelschap van mijn vriendin Danixeblle, en mijn eigen moeder! Wie had dat ooit gedacht? Mijn oorspronkelijke ideaalplaatje om weg te gaan met een unit die uit zijn voegen barst van de patixebnten, heb ik alvast maar bijgesteld. De afgelopen weken is het verdacht stil. Zelfs van de 22 kinderen met serieuze beperkingen die we in ons vorige awareness camp hebben doorverwezen naar de Unit heeft nog geen enkel kind zijn gezicht hier laten zien. Ouders van kinderen met beperkingen lijken het belang van therapie in de regel niet in te zien. Wat ze verwachten is een kant-en-klare wondercapsule, zodat alle problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Een vader van een 6-jarige jongen die spastisch is sinds zijn geboorte vroeg mij: x93Dokter, met wat oefening is hij in een jaar of 2 of 3 jaar toch zeker wel weer normaal he?x94 Ik heb er wakker van gelegen hoe we dit begrip kunnen veranderen. Er blijkt vooral heel veel behoefte aan informatie te zijn. Een brief van de stichting Maria Emalia Dorrepaal in Den Haag had niet op een beter moment kunnen komen. Zij hebben ons project Handimachal een schitterend bedrag van 1000,- Euro toegekend. Geweldig! Als Mozes niet naar de berg komtx85 Met het geld van stichting Dorrepaal kunnen ik en mijn opvolgers een jaar lang een dag in de week een taxi huren om huisbezoeken te doen, ook in de hoger gelegen bergdorpen. We kunnen er bovendien een vrijwilliger een vergoeding van betalen om met ons mee te komen als tolk. Op dezelfde dag als dat we de brief ontvingen, belde een journaliste ons op om haar diensten voor een paar weken aan te bieden. Ik ben meteen aan de slag gegaan om artikelen te schrijven over cerebrale parese, polio en spierdystrofie. Zij is nu bezig ze tot in Hindi te vertalen om in kranten te publiceren en er bovendien schitterende pamfletten van te drukken voor de ouders. Mogelijk krijgen we zelfs wat zendtijd op de radio, want kranten komen niet altijd hoog in de bergen, naar radio schijnt er wel te worden geluisterd. Van de speciale stoel die we hebben laten maken voor CP-kinderen, zie foto, zijn er nog veel meer gewenst. Lieve collegax92s, er is hier nog zoveel te doen. Is het niet een plan als jullie met kerst en oud-en-nieuw ook gezellig samen gaan eten? x85

The last couple of weeks less children than expected have shown their face in the Unit. Parents  of CWD often donx92t seem to understand the value of therapy. They expect to get some wonder-medicine, so that their childx92s disability will disappear within no time. How to change this understanding? A letter from the Dutch NGO Maria Emalia Dorrepaal, in which is written that they want to support Handimachal with a 1000 Euro, couldnx92t have come at a better moment. If the children donx92t come to us, then we should go to them. From this money I, and the occupational therapists who will come after me, can hire a taxi in order to do house-visits for one day a week a whole year long, and pay some reward to a volunteer to join us and translate. At the same day as we received the letter, Arjita Singh, a journalist called us to offer her services for some weeks. She is now translating articles about different disabilities into Hind to be used for newspapers and writes beautiful leaflets for the parents. We might even get some time on the radio in order to inform the people up in the mountains. Where would we be without all this wonderful support?

Cees en Monique, als er een 3^e guirlande was geweest, was die voor jullie. Heel veel dank voor jullie aandeel. Cees, als trampolinespringer vind ik jou een meester in het op (de) hoogte blijven!

De derde december wordt wereldwijd gevierd als World Disability Day. Voor deze gelegenheid waren wij door de NAB-blindenschool uitgenodigd om het samen met hen en met NAV-Chetna; de school voor kinderen met verstandelijke beperkingen, te vieren. De hoogste baas van Kullu-district, de DC, kreeg zoals het een VIP betaamt bij aankomst een guirlande, een bloemenketting omgehangen. Er was echter nog een tweede exemplaar. Ik moet zeggen dat ik me allesbehalve gemakkelijk voelde dat juist ik naar voren werd geroepen en de welriekende slinger om mijn nek kreeg gedrapeerd. Te veel eer. De DC zelf richtte bij zijn afsluitende speech een speciaal woord aan mij om me te complimenteren met mijn speech in Hindi en deelname aan ons rollenspel. Kijk, dat is reclame voor de Unit, en dat kan ik dan weer wel waarderen. Eigenlijk zou World Disability Day overbodig moeten zijn. Als mensen met beperkingen een gelijkwaardige positie in de samenleving, in studie en arbeid hadden, dan zou het niet nodig zijn om hier een speciale dag aan te wijden. Hier in India is geprobeerd om dat te bereiken door mensen op basis van hun beperking het recht te geven op bepaalde posities in ambtelijke functies en het bedrijfsleven, ongeacht hun kwalificaties. De posities die ze kregen toegewezen, konden ze echter niet waarmaken met als gevolg dat iedereen hen bleef zien als een last voor de samenleving en ze spoedig terugvielen tot de orde van de bedelaars. Ik geloof niet dat dit de weg is. Wat belangrijk is, is dat de mensen met beperkingen zxe8lf hun waarde en waardigheid bewijzen door betere posities te verwerven, in plaats van toebedeeld te krijgen. Om hen daartoe in staat te stellen, zou er moeten worden gexefnvesteerd in (speciaal) onderwijs en revalidatievoorzieningen. En juist daarom geloof ik dat de activiteiten van NAB, NAV-Chetna en Handimachal een stap kunnen zijn om dat verschil te maken. Maar daarvoor moeten we wel de handen in elkaar slaan, zoals we in het Hindi zongen met 4 blinde meisjes. Dan kunnen mensen met beperkingen mondiger worden en opkomen voor hun eigen rechten, en hoeft een buitenlander niet meer een krans omgehangen te krijgen omdat hij zogenaamd nobel werk komt doen. Ik had hem graag doorgegeven aan alle kinderen met beperkingen, maar ja, leg dat maar eens uit in Hindi!

The 3rd of December is worldwide celebrated as World Disability Day. We were invited by the NAB-school for the blind to participate in their function, together with NAV-Chetna, the school for children with mental disabilities. I have to admit that I really felt uncomfortable to have been honored with a garland together with the districts commissioner. Ideally, there should be no need to celebrate WDD. If there would be equality for people with disabilities (PWD) in society, study and labor, WDD would be without use. Here in India it is tried to achieve that level by entitling people for government jobs only on the basis of their disability, not on their qualifications. The PWD couldnx92t fulfill these positions in a satisfying manner, resulting in the fact that they were still regarded as a burden for society and that they fell back to begging. I donx92t think this should be the way. What is important is that PWD prove their value and dignity by achieving better positions, instead of by being given these positions. To prepare them for this, we have to invest in (special) education and rehabilitation measures. That is exactly why I believe that de actions of NAB, NAV-Chetna and Handimachal, could be a step to make this difference. But in order to get there, we have to make joint efforts (x93mille julie se hauthe bantanax94, as we sang), like we did today. Only then can PWD be empowered to stand up for their own rights and wouldnx92t a foreigner be honored with a garland for his so-called noble work. I wish I could have forwarded this garland to the children with disabilities, but how to explain that in Hindi!